Marcinkowski poległ 14 sierpnia 1920 r. pod wsią Zawady-Wrona, natomiast pozostali uczniowie-ochotnicy wraz z nauczycielem polegli 9 września pod Firlejówką.
Po I wojnie światowej służył w 56 pułku piechoty w Krotoszynie. 1 grudnia 1924 został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 56. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W grudniu 1925 został przeniesiony do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku na stanowisko kwatermistrza. W marcu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 30 września tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę powrócił do Kołaczyc. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Bielsko na Śląsku. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. był dowódcą II baonu improwizowanego pułku piechoty wystawionego przez Ośrodek Zapasowy 5 Dywizji Piechoty, uczestniczył w obronie Lwowa. Został tam wzięty do niewoli przez wojska sowieckie i wywieziony do obozu w Starobielsku. W kwietniu lub maju 1940 r.