Była wiodącą postacią w życiu kulturalnym Republiki Weneckiej. Prowadziła w mieście jeden z najbardziej znanych salonów, będący literackim i artystycznym centrum Wenecji. Do jej przyjaciół i gości należeli m.in. Ugo Foscolo, Antonio Canova, Lazzaro Spallanzani, Madame de Staël, Melchiorre Cesarotti, Aurelio de' Giorgi Bertola, Vittorio Alfieri, Ippolito Pindemonte i George Gordon Byron, który nazywał ją „wenecką madame de Staël”.
W 1807 opublikowała swe Portrety (Ritratti), z informacjami o niezwykłych osobistościach, z którymi miała okazję się zetknąć, takimi jak Ugo Foscolo czy lord Byron (nie był on usatysfakcjonowany swym wizerunkiem, lecz zamiast zniszczyć zapiski zgodnie z jego życzeniem, autorka opublikowała je po śmierci poety). Była autorką studium o dziełach malarza i rzeźbiarza Antonio Canovy (Descrizione delle opere di Canova, 1821-25) i biografii włoskiej poetki Vittorii Colonna Vita di Vittoria Colonna (1836). Po jej śmierci opublikowano ponad 500 listów, jakie wymieniła z Ippolito Pindemonte.