Odkomenderowany w randze porucznika z Pułku Jazdy Poznańskiej, obecny był na wszystkich sierpniowych i wrześniowych posiedzeniach sejmu, lecz głosu nie zabierał.
Po upadku powstania udał się na emigrację i osiadł w Paryżu. Żona z dziećmi pozostali w kraju.
10 grudnia 1831 roku był jednym z założycieli Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich. Po otrzymaniu pozwolenia ministra wojny na pobyt w Paryżu uczęszczał na wykłady w Szkole Sztabu Generalnego. W 1832 roku był w stopniu 30. obrządku szkockiego członkiem i zastępcą mistrza obrzędów loży wolnomularskiej „Les Trinosophes” Wielkiego Wschodu Francji w Paryżu.
Był członkiem sejmu powstańczego na emigracjiWalenty Zwierkowski, O Sejmie w Emigracji, Poitiers 1839, s. 10.. Brał udział w życiu diaspory polskiej, w tym w pojedynkach. W 1832 roku ranił w pojedynku Józefa Zienkowicza, któremu sekundował Juliusz Słowacki, a 15 czerwca 1841 roku był sekundantem Stanisława Roplewskiego w jego niedoszłym do skutku pojedynku z Juliuszem Słowackim. W 1842 roku związał się z Andrzejem Towiańskim. Był jednym z bardziej gorliwych towiańczyków. Choć nie zajmował eksponowanych stanowisk, to jednak utrzymywał bliskie kontakty z przewodnikami, a także z Juliuszem Słowackim i Ludwikiem Nabielakiem.