Obraz powstał w 1797, zaledwie cztery lata po ataku ciężkiej choroby, w wyniku której Goya prawie rok walczył ze śmiercią, paraliżem i ślepotą. Doszedł do zdrowia tylko częściowo, pozostał jednak głuchy do końca życia. Szybko wrócił do pracy, mimo że nadal odczuwał następstwa choroby. Starał się przekonać kręgi artystyczne, że choroba nie osłabiła jego zdolności malarskich, gdyż plotki o jego ułomności mogły poważnie zaszkodzić dalszej karierze. Zaczął pracować nad obrazami gabinetowymi niewielkich rozmiarów, które nie nadwerężały jego fizycznej kondycji. Pierwsze prace tego typu (m.in. Dziedziniec szaleńców) pokazał właśnie Bernardowi Iriarte, u którego szukał poparcia dla nowatorskich dzieł, zanim przedstawił je w Akademii. Ich korespondencja na ten temat z 4 i 7 stycznia 1794 świadczy o życzliwości polityka wobec malarza. Goya był również gościem w domu Iriarte, gdzie oglądał jego imponującą kolekcję sztuki.