Opisuje, jak w starożytnej Grecji kult Apolla charakteryzował się umiarem i porządkiem, podczas gdy kult Dionizosa, boga wina, cechowała dzikość, żywiołowość. Podobnie Benedict widzi różnorodność kultur amerykańskich. Szczegółowo opisuje kontrastujące ze sobą rytuały, wierzenia, osobiste preferencje przedstawicieli różnych kultur, aby pokazać, jak każda z nich ma swoją „osobowość”, która jest narzucana jednostkom.
W opisie Kwakiutlów (na podstawie badań Franza Boasa), Pueblo z Nowego Meksyku, grup z Wielkich Równin, kultury Dobu z Nowej Gwinei (w tej kwestii polegała na badaniach Mead i Reo Fortune’a) Benedict wyraża swój pogląd, że wartości, jakkolwiek dziwne by się nie wydawały, są czytelne, gdy rozpatrywać je w ramach danego systemu kulturowego, powinny więc być szanowane.
Inni antropolodzy Szkoły Kultury i Osobowości również rozwijali te wątki, szczególnie Margaret Mead w książkach: Dojrzewanie na Samoa (opublikowanej przed Wzorami kultury) oraz Płeć i charakter w trzech społecznościach pierwotnych (opublikowanej zaraz po wydaniu książki Benedict). Mead i Benedict charakteryzują się silnym wzajemnym wpływem.