W związku z tym zachowania osób z demencją nie powinny być postrzegane wyłącznie jako objawy chorobowe, ale też jako zachowania silnie umocowane w biografii danego człowieka. Kierując doń trafne impulsy wypływające z biografii tej osoby, dokonać można według Böhma ożywienia ducha (Seele) starszej osoby, co jest głównym celem metody.
Na potrzeby modelu Böhm dokonał podziału psychiki ludzkiej na noopsychikę (sfera rozumowa, intelektualna, umysłowa) i tymopsychikę (sfera pragnień, temperamentu i afektu). Synergia noopsychiki i tymopsychiki tworzyć ma ludzkiego ducha (Seele), którego reaktywowanie jest celem modelu psychobiograficznego. W początkowej fazie życia kontakt ludzki ze światem zdominowany jest przez tymopsychikę, a w miarę upływu czasu na plan pierwszy wysuwa się noopsychika. Narastająca demencja w późniejszych latach ponownie uruchamia tymopsychikę, jako pierwszoplanową. Regresji ulegają takie funkcje jak: logiczne myślenie, pamięć, orientacja czasoprzestrzenna, dostrzeganie związków przyczynowo-skutkowych, czy podzielność uwagi. Seniorzy, napotykając trudności i problemy, coraz częściej sięgają do okresu formowania, jako rezerwuaru metod i doświadczeń życiowych. To te czynniki wpływają na ich zachowania. Im głębsza staje się demencja, tym umiejętności kognitywne ulegają redukcji.