Dużo miejsca w swojej twórczości poświęciła fotoreportażowi, związana z artystyczną neoawangardą – sporządzała dokumentację fotograficzną z jej działalności. W latach 70. XX wieku podjęła się roli animatorki sztuki. W swojej pracowni – 10A (będącej nieformalną pracownią artystyczna artystki) inicjowała wiele wydarzeń artystycznych (wernisaże, happeningi, dyskusje, spektakle teatralne).
Irena Jarosińska-Małek była inicjatorką, autorką (współautorką) wystaw fotograficznych; indywidualnych i zbiorowych – między innymi aktywnie uczestniczyła w Ogólnopolskich Wystawach Fotografiki, organizowanych pod egidą Polskiego Związku Fotografików (późniejszego – od 1952 roku – Związku Polskich Artystów Fotografików), w wystawach Grupy 55, w latach 1956–1961, w Galerii Krzywe Koło. W 1950 roku rekomendowana przez Zbigniewa Dłubaka i Leonarda Sempolińskiego – została przyjęta w poczet członków Okręgu Warszawskiego ZPAF. Prowadziła również zajęcia dla uczniów Studium Fotograficznego przy Związku Polskich Artystów Fotografików, ucząc nie tylko techniki fotograficznej, ale przede wszystkim organizując dla nich wykłady z udziałem malarzy, teoretyków sztuki, fotografów. W latach 80.