mały|Grób Alfonsa Łosowskiego na cmentarzu Srebrzysko Alfons Łosowski (ur. 4 stycznia 1908 w Orkiewiczach k. Nowogródka, zm. 27 czerwca 1988 w Gdańsku) – polski rzeźbiarz, malarz, rysownik.
Życiorys Urodził się w 1908 roku we wsi Orkiewicze w powiecie Nowogródzkim (obecna Białoruś), w rodzinie rolnika. Ukończył studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie pod kierunkiem prof. H. Kuny, J. Mikėnasa i J. Alexandrowicza.
W czasie II wojny światowej żołnierz AK okręgu wileńskiego. Później żołnierz pułku zapasowego 1 Armii Wojska Polskiego.
Po demobilizacji, w roku 1945 osiedlił się w Gdańsku. W 1946 roku został konserwatorem zabytków (z prof. Janem Borowskim), do 1955 roku pracował nad rekonstrukcją najcenniejszych zabytków gdańskiej Starówki. Przywrócił do istnienia w oparciu o skromną, ocalałą dokumentację fotograficzną rzeźby, będące ozdobą fasad wielu słynnych kamienic. Od roku 1955 rozpoczął indywidualną pracę twórczą w swojej pracowni przy ul. Mariackiej 11/13. Rzeźbił w kamieniu (granit i bazalt) i drewnie (grusza, czereśnia, akacja, dąb, wiąz i jesion).
W 1987 roku został członkiem honorowym Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki.
Był żonaty z Marią z domu Nielubszyc (1911–2008).