Od sierpnia 1834 Bartkowski przebywał w Edynburgu, później w Dublinie i Londonderry w Irlandii Północnej. Pracował jako nauczyciel języka niemieckiego i francuskiego (w poszukiwaniu zatrudnienia wspierał go m.in. angielski arystokrata i polonofil – Dudley C. Stuart); pobierał ponadto zasiłek od rządu brytyjskiego, a także okazjonalnie pracował jako tłumacz.
Polityka W sporach politycznych stał w opozycji do obozu ks. Adama Jerzego Czartoryskiego, jednak w roku 1846 uznał jego przywództwo; prezentował umiarkowanie postępowe i republikańskie poglądy polityczne, jednocześnie krytykował Towarzystwo Demokratyczne Polskie za nadmierny radykalizm; nie podzielał także postulatów reformy agrarnej głoszonych przez Gromady Ludu Polskiego. Należał do Towarzystwa Wzajemnego Oświecenia, a także do Grona Historycznego Polskiego w Anglii (od 1841) i Ogółu Emigracji Polskiej w Londynie (1843).
16 lipca 1844 złożył podpis pod oświadczeniem potępiającym Rosję i złożył przysięgę prowadzenia walki aż do odzyskania przez Polskę niepodległości.