uważa się. że niektóre hybrydowe glikoforyny, jak Dantu czy fenotyp U-s-s. w którym glikoforyna B jest nieobecna (36% u Pigmejów z Konga) powodują podwyższoną oporność na malarię.
W populacji polskiej częstość występowania poszczególnych antygenów układu grupowego MNS jest następująca: +Częstość występowania antygenów MNS w populacji polskiej Fenotyp % MMSS 8,4 MMSs 14,4 MMss 9,7 MNSS 6,1 MNSs 21,7 MNss 22,7 NNSS 0,7 NNSs 4,6 NNss 11,6
Dziedziczenie Człowiek ma najczęściej jeden fenotyp związany z antygenami M i N (czyli MM, MN lub NN) i drugi fenotyp związany z antygenami S i s (czyli SS, Ss lub ss). Grupy krwi w układzie MNS są dziedziczone jako cechy sprzężone, o czym świadczy niejednakowa częstość występowania antygenów S i s u osób mających konkretne fenotypy antygenów M i N. Allele związane z grupą MN zazwyczaj przedstawia się jako: LM – obecny antygen M; LMN – obecne antygeny M i N; LN – obecny antygen N.
Przeciwciała Przeciwciała anty-M mogą naturalnie występować w osoczu krwi, zalicza się je do tzw. zimnych aglutynin, ponieważ aglutynują erytrocyty w temperaturze 4oC. Przeciwciała anty-N są bardzo rzadkie, ponieważ większość ludzi ma antygen N na glikoforynie B. Przeciwciała anty-S i anty-s powstają najczęściej w wyniku immunizacji (np. w wyniku transfuzji krwi) i mogą powodować hemolityczną reakcję poprzetoczeniową oraz konflikt serologiczny.
Przypisy
Kategoria:Grupy krwi człowieka