Istnieją liczne mutacje punktowe w genie KEL, które utrwalają się w populacji, stąd też tak duża ilość (28) różnorodnych antygenów kodowanych u różnych ludzi przez to samo locus.

Do prawidłowej ekspresji antygenów układu Kell niezbędna jest obecność glikoproteiny Kx, która jest kodowana przez gen Xk zlokalizowany na chromosomie X. Stąd też, w przypadku braku bądź nieprawidłowej funkcji genu Xk, może dojść do choroby genetycznej sprzężonej z chromosomem X, nazywanej zespołem McLeoda (ang. McLeod syndrome).

Dziedziczenie W podręcznikach zazwyczaj wyróżnia się 2 warianty alleli związanych z układem Kell, są to K i k, które symbolizują warianty genu KEL. Produkty tych dwu wariantów różnią się tylko jednym aminokwasem. Geny te są współdominujące. Fenotyp osób, które mają genotypy KK lub Kk określa się jako K(+), zaś osób, które mają genotyp kk, określa się jako K(-).

Ponadto badania pokazują, że gen KEL jest sprzężony z genem odpowiadającym za odczuwanie nieprzyjemnego smaku fenylotiomocznika, ponieważ geny te znajdują się obok siebie na chromosomie 7.

Aspekt kliniczny Antygen K charakteryzuje się dużą immunogennością, więc może być przyczyną konfliktu serologicznego między matką i dzieckiem oraz powstawania odczynów poprzetoczeniowych.