Koncepcja ta, wywodząca się prawdopodobnie z czasów wcześniejszej dynastii Han, była analogiczna do koncepcji krążenia wody w przyrodzie, a także - przez uznanie, że mikrokosmos ludzkiego ciała jest odbiciem porządku w makrokosmosie Wszechświata, do analogii między człowiekiem a państwem (jako że porządek w państwie także miał odwzorowywać porządek kosmiczny).
Meridiany łączą mniejsze i większe rezerwuary qi, związane z narządami wewnętrznymi, takimi jak wątroba, nerki czy pęcherzyk żółciowy. W koncepcji tej nie chodziło jednak o realne narządy wewnętrzne, lecz sieć procesów, w których sześć „składów” i sześć „pałaców” przetwarzało krew, qi i inne substancje wewnątrz organizmu. Koncepcja meridianów oraz ich mapy nie były wywiedzione z badań anatomicznych (konfucjańska moralność zakazywała sekcji jako naruszającej nietykalność ciała ludzkiego). Nie ma korelacji między meridianami a rzeczywistymi strukturami anatomicznymi; o ile punkty akupunkturowe mają pewne potwierdzenie empiryczne, o tyle łączenie ich siecią kanałów jest wynikiem spekulacji.
Wedle medycyny chińskiej lekarz może wyczuć przepływ qi w meridianach, dotykając go palcami (na wzór badania pulsu), dla celów diagnostycznych. Lekarze stosowali nakłuwanie lub nacinanie dla upuszczenia krwi i qi krążących w ciele, a także przygrzewanie i przyżeganie punktów leżących wzdłuż kanałów dla celów terapeutycznych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Medycyna chińska