Guillaume Apollinaire napisał na łamach Chronique des arts, że artystka dała próbkę jej talentu tworząc ważne dla współczesnego malarstwa dzieło. W czasie wojny Marval opiekowała się dziećmi innych artystów, którzy zostali powołani do służby. Jej prace były pokazywane w Barcelonie, Winterthur, Oslo, Bazylei i Zurychu; kilka z nich zostało w latach 20. sprzedanych państwu francuskiemu. Marval zrealizowała plakat i katalog wystawy w Salonie Jesiennym w 1923 roku. Wspólnie z Andry-Farcym działała na rzecz utworzenia w Grenoble muzeum sztuki nowoczesnej. Jednak w późniejszym okresie straciła zainteresowanie malarstwem; oddawała się tańcom, ubierała się w stylu „pociesznej wykwintnisi”, farbowała włosy na czerwono i nosiła zielone kapelusze, które sama tworzyła. Otrzymała przydomek „wróżka z Belle Époque” („fée de la Belle Époque”). Marval zmarła w 1932 roku w Paryżu. Po śmierci jej prace były przechowywane w Galerie Druet, a po jej zamknięciu w 1938 roku zostały sprzedane. W 1989 jej prace zaprezentowano na wystawie l'Exposition 150 Ans de Peintre Dauphinoise w Château de la Condamine.