Wkrótce zbudowano jedną łódź w warsztacie fotograficzny użyczonym przez Alberta Daniela Mazo. Michel Bigoin wykonał formę i zbudował kadłub razem z Georges Labourdette. Materiały częściowo dostarczyli Alain Coyaud (dyrektor "Cahiers du Yachting"), farby z St. Querolles, żagle od Marioles itp. Ponieważ kadłub był budowany w małym zakładzie, to żeby go wyciągnąć trzeba było zdjać framugę i częściowo zburzyć ścianę.
Łódź wodowano w Meulan w Wielki Czwartek 1954. Po Wielkanocy następna została zwodowana w Anglii. Pod koniec sierpnia w Ouistreham sześć z siedmiu zbudowanych łodzi startowało w Międzynarodowym Pucharze Drużynowym YCIF, tworząc międzynarodowe stowarzyszenie pod przewodnictwem Cettera.
W niecałe dwa lata po premierze „Caneton 5O5" osiągna sporą popularność wśród żeglarzy. Klasa uzyskała międzynarodowy status z IYRU w 1955 roku. Po spełnieniu wymagania wyprodukowania 100 łodzi klasy. Od tego momentu łódka przestaje być nazywana „Caneton 5O5" i zostaje samo 5O5. Po angielsku wymawiane jako „five-o-five”.
Polskie Stowarzyszenie Klasy 505 Z inicjatywą założenia Stowarzyszenia wyszedł 12 grudnia 2007 Piotr Żółtowski, który zapoczątkował dyskusję o stowarzyszeniu.