Łódka Kadłuby we wczesnych latach pięćdziesiątych XX wieku były budowane z wodoodpornej sklejki i wiele z nich nadal nadaje się do ścigania. Nowe kadłuby są budowane z zastosowaniem kompozytów: mat z włókna szklanego, włókna węglowego oraz z użyciem żywic: winyloestrowych lub epoksydowych. Rdzenie kadłubów są wypełnione pianką, balsą lub Nomexem w celu zwiększenia sztywność i wytrzymałość. Kadłuby pozostają konkurencyjne przez ponad dziesięć lat, a łodzie w tym wieku kilkakrotnie wygrywały wyścigi w dużych mistrzostwach. Drzewce tradycyjnie były stopami aluminium, ale ostatnie zmiany reguł pozwoliły na użycie włókna węglowego na bomy i spinakerbomy. Wyjątkiem są maszty, które muszą pozostać aluminiowe lub drewniane.

Kształt kadłuba i kształt żagli są ściśle kontrolowane, podczas gdy omasztowanie, płetwy oraz takielunek ruchomy pozostają dowolne. Pozwala to na różnorodne okuwanie łodzi zgodne z preferencjami żeglarza, a nie narzucone przez reguły klasowe (tak jak na przykład dla klasy Laser). Sprzęt ma ogromne możliwości regulacji, tak aby sprostać warunkom wietrznym i stanowi morza, w wyniku czego łódka może pływać we względnie szerokim zakresie prędkości wiatru i być obsługiwana przez różne załogi. Zespoły występują w wielu kombinacjach wieku i płci.