Zdzisław Kaczmarczyk wysunął przypuszczenie, że w omawianym przedziale czasowym kasztelania łukowska nie była obsadzona, a kompetencje kasztelanów przejął położony w ziemi stężyckiej ośrodek w ZadybiuZ. Kaczmarczyk, Monarchia Kazimierza Wielkiego, t. 1, Poznań 1939, s. 101.. Czy hipoteza Z. Kaczmarczyka nosi znamiona słuszności? Źródła wzmiankują wprawdzie trzech kasztelanów zadybskich, ale wystawiane przez nich dokumenty w najmniejszym nawet stopniu nie odnoszą się do ziemi łukowskiejChodzi tutaj o kasztelana Strezo i Lasotę; KDM III, nr 635, KDM III, nr 675, KDM III, nr 709.. Generalnie hipoteza Z. Kaczmarczyka nie przekonuje. Można zatem powiedzieć, że przeniesienie urzędu kasztelańskiego z Łukowa do Zadybia nie miało uzasadnienia ani w kontekście administracyjnym, ani strategicznym (obrona granicy przez najazdami pogan i Rusinów).

Jak twierdzi O. Halecki stuletnia luka w dziejach czy też obsadzie kasztelanii łukowskiej wynika z faktu rzadkiego wystawiania dokumentów w tym pogranicznym grodzieO. Halecki, Powołanie księcia Władysława Opolskiego, s. 279.. Inna z teorii zakłada, że kasztelanowie łukowscy ze względu na wykonywanie zadań o szczególnej ważności na pograniczu bardzo rzadko opuszczali podległe sobie terytorium.