Bitwa pod Gniewoszowem – bitwa stoczona w okolicach Gniewoszowa 9 sierpnia 1831 roku w czasie powstania listopadowego.
Tło historyczne Po odebraniu wiadomości w Warszawie o gotującej się przeprawie przez Wisłę korpusu rosyjskiego gen. Rüdigera głównym naczelnikiem województw: sandomierskiego, kaliskiego i krakowskiego, mianowany został gen. Samuel Józef Różycki, który powrócił niedawno z wyprawy z gen. Dembińskim. Wojska zebrane nad górną Wisłą podzielono na dwa oddziały: pierwszy pod dowództwem pułkownika Kalinkowskiego (złożony z dwóch baonów 22 pułku piechoty liniowej, z batalionu strzelców sandomierskich i innych drobnych partii) w liczbie około 1,7 tys. ludzi, stał pod Kazimierzem, strzegąc koryta Wisły od ujścia Pilicy do Janowca; drugi (złożony z batalionu 22. pułku liniowego, z batalionu rusko-litewskiego legionu, ze strzelców Grothusa i 450 konnych z pułku jazdy wołyńskiej ppłk. Różyckiego) razem około 1,5 tys. ludzi, pod dowództwem pułkownika Rzepeckiego, zajmował Tarłów i Wolę Pawłowską. Wojska te miały być wzmocnione dawnym partyzanckim oddziałem gen. Różyckiego w liczbie 1 tys. ludzi i 4 dział, idącym pod dowództwem pułkownika Obuchowicza forsownym marszem z Warszawy do Radomia. Tym sposobem całe siły Różyckiego wynosiły do 4,2 tys. ludzi.