Oscylometria impulsowa (ang. impulse oscillometry, IOS) – nieinwazyjna metoda oceny czynności układu oddechowego. Wymaga jedynie biernej współpracy ze strony pacjenta, stąd badanie można wykonywać zarówno u osób dorosłych, jak również u dzieci. Pomiary układu oddechowego wykonywane są techniką oscylacji wymuszonych, która pozwala ocenić, czy w drogach oddechowych stwierdza się ograniczenia przepływu powietrza.
Największą zaletą metody IOS jest brak konieczności wykonywania forsownych, zsynchronizowanych manewrów oddechowych (jak ma to miejsce w przypadku spirometrii).
Oscylometria impulsowa została wprowadzona we wczesnych latach 90. XX wieku jako alternatywna metoda badań czynnościowych układu oddechowego wykorzystywana zwłaszcza u dzieci.
Historia W 1956 r. Dubois i wsp. opisali technikę oscylacji wymuszonych (FOT- ang. Forced Oscillation Technique) jako narzędzie do pomiaru czynności płuc za pomocą sinusoidalnych fal dźwiękowych pojedynczych częstotliwości generowanych przez głośnik i przekazywanych do płuc podczas swobodnego oddychania. Dane wyjściowe były miarą impedancji oddechowej (Z rs), która obejmowała opór oddechowy (R rs) i reaktancję oddechową (X rs) mierzoną w zakresie częstotliwości (zwykle od 3 do 35 Hz).