Stopień doktora nauk filozoficznych otrzymał w 5 marca 1949 na podstawie rozprawy Studia systematyczne nad polskimi gatunkami rodzaju Vicia L., obronionej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jego promotorem był Władysław Szafer. W 1949 znalazł zatrudnienie na WSP w Krakowie. W roku następnym został starszym asystentem w Instytucie Botaniki UJ. Pracował w Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Potem awansował na adiunkta i w 1955 na docenta.

Pracował na tej uczelni przez 28 lat. Objął tam Katedrę Botaniki na wydziale Geograficzno-Biologicznym. Kierował nią przez czternaście lat, aż do roku 1969. Od 1962 do 1964 pełnił funkcję dziekana tego wydziału. W 1962 został przewodniczącym Zespołu Rzeczoznawców Biologii działającej przy Radzie Głównej ds. Wyższych Szkół Pedagogicznych. Prowadził zajęcia z botaniki ogólnej i systematyki.

Interesował się przede wszystkim systematyką roślin wyższych.