W 1980 roku przeprowadzono eksperyment, w którym wykazano, że niemowlęta zwracają uwagę na zmianę liczebności zbiorów z 2 na 3 elementy lub na odwrót (niemowlęta dłużej przypatrywały się, gdy zbiór 2-elementowy został zastąpiony zbiorem 3-elementowym lub na odwrót, niż gdy zbiór 2 (lub 3)-elementowy zastąpiono innym zbiorem o tej samej liczebności). Natomiast podobnych efektów nie zaobserwowano przy zmianie bodźca wizualnego ze zbioru 4-elementowego na zbiór 6-elementowy.
Subityzowanie wpłynęło również na rozwój liczebników w wielu różnych językach. Ponieważ naturalną, wrodzoną zdolnością człowieka jest określanie liczebności zbiorów do 4 elementów, to liczebniki od 1 do 4 w wielu językach mają wyraźnie inną strukturę niż liczebniki od 5 wzwyż. Dla liczb większych od 4 potrzebna jest już umiejętność liczenia, ponieważ liczby te przekraczają percepcyjne możliwości człowieka. Określenia odpowiadające liczbom 1–4 jako podstawowe nośniki wartości semantycznych, odpowiadające cechom percepcyjnie uchwytnym, należą do leksyki podstawowej języka. Liczebniki od 5 w górę funkcjonowały na wyraźnie innych zasadach. Zatem najpierw w językach tworzyły się liczebniki odpowiadające liczbom od 1 do 4, a dopiero później zaczynały się pojawiać i kształtować liczebniki większe.