Otto Wladislaus Eduard Konstantin von Garnier (ur. 1 maja 1859 w Prudniku, zm. 17 czerwca 1947 w Hechingen) – niemiecki wojskowy w stopniu generała kawalerii podczas I wojny światowej.
Życiorys Urodził się 1 maja 1859 roku w Prudniku. Jego ojcem był pruski lejtnant Otto Wladislaus Aloys Joseph Ernst Eduard von Garnier (1830–1908), a matką Agnes Laurette von Mitzlaff (1837–1914).
1 października 1876 dołączył do 6 Pułku Huzarów im. Hrabiego Goetzena jako podchorąży. Później został rotmistrzem sztabu generalnego w Berlinie. Podczas służby w 14 dywizji Cesarstwa Niemieckiego w Szczecinie 22 marca 1897 został awansowany do rangi majora, a 11 września 1903 został podpułkownikiem w 2 Gwardii Ułanów w Berlinie.
Podczas I wojny światowej dowodził 4 Dywizją Kawalerii, V Korpusem Rezerwowowym i VII Korpusem Rezerwowym. Brał udział w walkach o Szampanię, bitwie pod Haelen, bitwie o Liège i bitwie nad Sommą. 21 listopada 1914 został poważnie ranny pod Ciechanowem. 17 listopada 1916 został odznaczony najwyższym niemiecki orderem wojskowym Pour le Mérite. mały|Grób Ottona von Garniera i Dietricha von Choltitza w Baden-Baden Wycofał się ze służby w marcu 1918 i wrócił do Prudnika, gdzie 20 sierpnia 1929 jego córka Huberta (1902–2001) poślubiła generała piechoty Dietricha von Choltitza.