Klara Dorota Wolff (ur. 1805 w Prudniku, zm. 4 stycznia 1853 w Bystrzycy Kłodzkiej) – niemiecka zakonnica, współzałożycielka Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety (elżbietanek).

Życiorys Była córka Józefa Wolffa (nauczyciela) i Joanny z domu Baraschit. Ukończyła szkołę w Nysie, pomimo biedy w rodzinie. Po zachętach księdza Józefa Sauera (kapelana nyskiego kościoła św. Jakuba i rektora Alumnatu) wstąpiła do III Zakonu franciszkańskiego przyjmując imię Klara. W latach 1832–1833 pomagała chorym podczas epidemii cholery. Wydarzenia te wzmogły w niej chęć wstąpienia do zakonu. Przez kilka lat poszukiwała możliwości w tym zakresie, ale najprawdopodobniej z uwagi na wiek (ponad 30 lat) nie przyjęto jej do Urszulanek, Elżbietanek Czarnych i Barnabitek w Pradze, gdzie ugruntowało się w niej powołanie zakonne polegające na pomocy chorym. Powróciła do Nysy, gdzie świadczyła bezpłatną pomoc chorym (niezależnie od wyznania), zyskując podziw lokalnej społeczności. W tym czasie współpracowała z Marią i Matyldą Merkert oraz Franciszką Werner, późniejszymi założycielkami Elżbietanek. Celem umocnienia wiary odbyła pielgrzymki m.in. do Barda i Wambierzyc (wraz z Franciszką Werner)Wincenty Urban, Sylwetki biograficzne inicjatorki i założycielek Zgromadzenia Sióstr Elżbietanek, Zgromadzenie Sióstr św. Elżbiety, Wrocław, 1983, s.11-30.