prowadził ponadto Ogólnokrajowe Konwersatorium Pedagogiczne. W latach 1990–1991 był profesorem w Akademii Obrony Narodowej. W 1991 zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł na emeryturę.
W latach 1991–1994 dyrektor Instytutu Pedagogiki Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach, w latach 1994-1996 kierownik Katedry Teorii Wychowania Mazowieckiej Wyższej Szkoły Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu, a w latach 1996-2000 dziekan Wydziału Pedagogicznego Mazowieckiej Wyższej Szkoły Humanistyczno-Pedagogicznej w Łowiczu. W latach 2001–2003 kierownik Zakładu Pedagogiki Społecznej na Wydziale Nauk o Wychowaniu w Wyższej Szkole Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w Warszawie. W roku 1999 został mianowany przez Ministra Edukacji Narodowej na stanowisko profesora zwyczajnego w Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Od 2004 do 2010 pełnił funkcję prorektora uczelni Pedagogium - Wyższa Szkoła Pedagogiki Resocjalizacyjnej w Warszawie.
Autor ponad 100 publikacji i prac naukowo-badawczych z zakresu pedagogiki wojskowej i ogólnej. Głównym terenem jego zainteresowań badawczych była i jest teoria wychowania, pedeutologia, andragogika i pedagogika ogólna. Problematyką tą zajmuje się od 1960 roku. W zakresie ww.