W celu przyspieszenia procesu wiązania kleju nad foremnikami umieszczono promienniki podczerwieni, które podwyższały temperaturę powierzchni klejonych do 50 °C.
W 1961 roku Zakłady Sprzętu Lotnictwa Sportowego (Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego) zleciły Instytutowi Lotnictwa przeprowadzenie prób statycznych oraz pomiarów sztywnościowych szybowca seryjnego SZD-24C Foka. Badania te wykonano w Zakładzie Wytrzymałości I. Lot., a były one realizowane od marca do września 1962 pod kierunkiem mgr. inż. Tadeusza Chylińskiego, szefa Zakładu Wytrzymałości, a protokoły z tych prób i pomiarów były przedstawione na 219 arkuszach.
W 1961 roku opracowano kolejną wersję rozwojową, oznaczoną jako SZD-24-2 Foka 2. W tej wersji zmianie uległa konstrukcja skrzydła – skróceniu uległa lotka (o 40 cm), zmieniono też jej napęd oraz przedłużono partię laminarną skrzydła. Próby prowadzono na egzemplarzu SP-2362 w okresie od 28 października do 30 listopada 1961 roku. W ich trakcie stwierdzono, że ta wersja nie dysponuje lepszymi osiągami, nawet w zakresie niskich prędkości była gorsza od seryjnego SZD-24C. Dlatego też zdecydowano o nieskierowaniu tej wersji do produkcji seryjnej.