W 1965 roku na szybowcach SZD-24-4 Polacy, podczas Szybowcowych Mistrzostw Świata w Sout Corney w Anglii, zajęli czołowe miejsca w klasyfikacji generalnej. W klasie otwartej Jan Wróblewski zdobył tytuł Mistrza Świata, a Edward Makula zajął 4. miejsce. W klasie standard Franciszek Kępka zajął 3. miejsce, a Jerzy Popiel był czwarty. Wynik odbił się szerokim echem w świecie szybownictwa, ponieważ niecodzienne było, żeby szybowiec skonstruowany do startu w klasie standard pokonał szybowce skonstruowane do startu w klasie otwartej.
W trakcie eksploatacji Foki C i Foki 4A zebrano wiele uwag użytkowników. Dotyczyły one głównie ciasnoty kabiny oraz zbyt niskiego umiejscowienia statecznika poziomego, co przy lądowaniu w terenie skutkowało jego wyrwaniem. Te uwagi uwzględniono, projektując nową wersję oznaczoną początkowo SZD-24-5 Foka 5, a następnie SZD-32 Foka 5.
W 1968 roku w Kole Naukowym Lotników na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej, pod kierownictwem inż. Edwarda Margańskiego, opracowano projekt przebudowy szybowca SZD-24-4 Foka na motoszybowiec nazwany Moto-Foka 4. Budowa prototypu została przerwana z uwagi na występujące problemy z jednostką napędową.
W 1968 roku inż. Władysław Okarmus otrzymał od FAI Dyplom im. P.