Cerkiew wraz z plebanią i dobrami należącymi do niej leżała na skraju wsi Łobaczew i sięgała na północny – wschód aż do wsi Ogrodniki. Podlegała pod dekanat brzeski i była fundowana przez Hetmana Wielkiego Litewskiego Ludwika Konstantego Pocieja (1664-1730), a jej prezbiterem w tym czasie był Stefan Pracki. Była to cerkiew drewniana z dachem gontowym, małą kopułką i krzyżami żelaznymi, oraz dzwonnicą stojącą obok. Miała ona oddzielne drzwi do babińca i oddzielne drzwi główne zamykane na wielki łańcuch jak podają akta wizytacyjne.
Część wizytacji nie zachowała się w oryginale i znamy je tylko z książki Lwa Pajewskiego «O cerkwiach brietskoj kapituly w naczali 2 polowiny XVIII w.»S., O cerkwiach brietskoj kapituly w naczali 2 polowiny XVIII w., - Wilno 1887, (str. 63) wydanej w Wilnie w 1887 roku. Znajdujemy w tej pozycji opis wizytacji cerkwi Łobaczewskiej przeprowadzonej 22 stycznia 1759 roku. za rządów Piotra Bonieckiego pełniącego urząd proboszcza, czyli na 4 lata przed przeniesieniem cerkwi z Łobaczewa do Terespola.