Karł Iwanowicz Kałnin (; ur. w listopadzie 1884 w ujeździe ryskim, zm. 2 listopada 1937 w Moskwie) – rosyjski i radziecki wojskowy, komdiw, z pochodzenia Łotysz.
Życiorys Pochodził z łotewskiej rodziny chłopskiej. Ukończył szkołę podstawową, następnie zdał egzamin potwierdzający opanowanie programu szkoły miejskiej. W 1904 r. wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. W 1907 r. rozpoczął zasadniczą służbę wojskową, w 1908 r. ukończył kurs podoficerski w Rydze, w 1910 r. – szkołę podchorążych. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej 114 pułku piechoty, następnie jako chorąży w 3 pułku strzelców łotewskich. Podczas służby wojskowej zetknął się z ideami rewolucyjnymi i zaczął je rozpowszechniać.
Wojna domowa w Rosji Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu był w Rydze asystentem komisarza. Po rewolucji październikowej, do lutego 1918 r., dowodził 3 pułkiem strzelców łotewskich. Był pięciokrotnie ranny. Od lutego do marca 1918 r. dowodził pierwszą kolumną wojsk radzieckich Kaukazu Północnego, następnie był dowódcą wojsk frontu rostowskiego (od kwietnia do maja 1918 r.). W końcu maja 1918 r. przejął po Aleksieju Awtonomowie, skonfliktowanym z radzieckim kierownictwem w Jekaterynodarze, dowództwo nad całością sił czerwonych na Kaukazie PółnocnymP. Kenez, Red Attack..., s.