Piosenki Są najliczniej występującymi tekstami w manuskrypcie, wiele z nich posiada unikatowy charakter. Dwie trzecie z nich zostało napisane w muzycznej formie ballady i ronda. Pozostałe określone zostały pojęciem chanson. Piosenki wyposażone zostały w stosunkowo innowacyjny zapis melodii – notację za pomocą wertykalnych kresek. Jest to najstarszy i największy niderlandzkojęzyczny zbiór pieśni wraz z ich notacją muzyczną, który przetrwał do naszych czasów. Najprostszy i najbardziej zauważalny podział piosenek to ten na piosenki dworskie (nid. hoofse liederen) i te, które z charakterem dworskim nie mają wiele wspólnego (nid. onhoofse liederen). Te pierwsze w dużej mierze opiewają miłość dworską, miłość czystą, niezmysłową, która swój początek wzięła w pieśniach prowansalskich trubadurów i minnesingerów z obszaru nad Renem. W Rękopisie Gruuthuse pieśni te pisane są z perspektywy mężczyzny, kochanka, do swojej lubej, wysoko urodzonej damy, będącej dla niego nieosiągalną. Przykładami takich piosenek są utwory o nr 20, 131, 50, 111, 13, 18, 25, 50, 22, 23, 28, 30, 31, 39. Te pieśni, które są przeciwieństwem pieśni dworskich, traktują głównie o miłości zmysłowej w humorystyczny sposób, bądź były śpiewane podczas picia alkoholu (z nid. 'drinklied') (np. nr 16, 17, 26, 27, 37, 38, 85, 86).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Rękopis Gruuthuse · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.