Wei Shou, imię publiczne Boqi, chiń. trad. 伯起 (ur. 502, 506 lub 507, zm. 572) – chiński uczony i urzędnik związany ze Wschodnią Dynastią Wei i Północną Dynastią Qi, znany przede wszystkim jako autor Księgi Wei.
Urodził się w Xiaquayang w komanderii Julu (na zachód od dzisiejszego miasta Jin w prowincji Hebei). Był synem Wei Zijiana, znaczącego dowódcy Północnej Dynastii Wei. W trakcie swoich młodych lat towarzyszył swojemu ojcu w nadgranicznych wyprawach i rozważał nawet karierę wojskową. Jednak już w wieku 15 lat posiadał znaczącą wiedzę i potrafił tworzyć literackie kompozycje, tak że ostatecznie całkowicie poświęcił się nauce. W wieku 21 lat został mianowany profesorem narodowego uniwersytetu, by niedługo później za rekomendacją ministra personelu, Li Shenjuna, zostać sekretarzem w Ministerstwie Edukacji. W roku 531 cesarz Jiemin (531–532), szukając osób do swojej osobistej świty, poddał Wei Shou próbie, każąc mu skopiować Traktat o ofiarach feng i shan, stanowiący część Zapisków historyka. Wei Shou dokonał tego w zawrotnym tempie, przy czym bardzo niewiele z tysiąca znaków wymagało późniejszej poprawy. Będąc pod wrażeniem jego umiejętności pisarskich Jiemin podniósł jego urzędniczą rangę i ustanowił go nadzorcą nad procesem sporządzania cesarskich dzienników i kompilowania dynastycznej historii.