16
Według zachowanych świadectw był lubianym oficerem i pozostawił po sobie żywą pamięć wśród towarzyszy walk. Jeden z jego podkomendnych, Feliks Poradowski, napisał: „Oficera miałem najgodniejszego w świecie, Eustachego Ostaszewskiego; znalazłem w nim prawdziwego przyjaciela, a był to jeden z najwaleczniejszych, lecz niestety! za prędko poległ. W trzeciej naszej bitwie (pod Kurowem), obskoczeni przez kilkakroć przewyższającą siłę, nim nadszedł sukurs, nie mogliśmy go ocalić; walczył do ostatka i literalnie w kawałki został rozsiekany. Wszyscy go szczerze opłakiwali, a ja długo, długo nie mogłem z żalu przyjść do siebie.”Zbiór pamiętników do historyi powstania polskiego z roku 1830-1831, nakładem dra Tomasza Rayskiego, Lwów 1882, str. 435 Z kolei inny jego towarzysz, Ignacy Żarnowski, opublikował następujący nekrolog: "Eustachemu Ostaszewskiemu w Pułku Drugim Ułanów Porucznikowi mężnie walczącemu pod Kurowem i tamże poległemu; podkomendny jego kadet Ignacy Żarnowski w obronie ukochanego oficera swojego raniony, z wdzięcznością zjednoczony żal przed Bogiem i Ojczyzną zostawia 1831 roku."