Lucjan Stanisław PlaterRobert Bielecki podaje wersję Lucjan Ludwik Plater (por. Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. III, s. 303, Warszawa 1998)., właściwie Lucjan Stanisław Broel-Plater (ur. 25 listopada 1808 w Pomuszu na Wileńszczyźnie, zm. 12 czerwca 1857 w Parramatta) – żołnierz, oficer wojsk polskich w powstaniu listopadowym, działacz emigracyjny, hrabia.
Młodość i powstanie listopadowe Urodził się w wielodzietnej, zamożnej rodzinie, jako trzeci syn hrabiego Tadeusza Broel-Platera (1780–1822) i Racheli Kościuszko. Wraz z bratem Ferdynandem (1811–1891) służył w szkole oficerskiej w Dyneburgu (1830). Przed powstaniem służył jako podchorąży rewelskiego pułku piechoty armii rosyjskiej. Obaj bracia byli członkami spisku, którego (niezrealizowanym) celem było opanowanie twierdzy dyneburskiej. W spisku tym aktywna była również ich kuzynka Emilia Plater oraz Aleksander Rypiński. 31 III lub 22 IV 1831 bracia zdezerterowali z armii carskiej i włączyli się do partyzantki Walentego Brochockiego. Następnie zostali wcieleni do armii regularnej, w której Lucjan służył jako ppor. 7 Pułku Piechoty Liniowej. Awans na podporucznika otrzymał z rąk gen. Antoniego Giełguda w dniu 15 czerwca 1831. Po upadku powstania wyemigrował, przez Bawarię, do Europy zachodniej.