Jan Szamotulski (ur. 1918 w Tartakach, zm. 2001 w Zgierzu) – polski oficer, pułkownik ludowego Wojska Polskiego, komendant Oficerskiej Szkoły Wojsk Obrony Przeciwlotniczej, a następnie Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej (1963–1968)
Życiorys Wychowywał się w Hucie, pow. Baranowicze. Tam też ukończył szkołę podstawową. W 1939 r. powołany został do służby wojskowej w Armii Czerwonej. Od 1940 roku służył w 1 Dywizji Pancernej w Pskowie, następnie w Podoficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej. Od czerwca 1941 r. uczestniczył w walkach frontowych pod Murmańskiem. Walczył też w oblężonym przez Niemców Leningradzie. Dwukrotnie ranny, został ewakuowany do Archangielska.
W maju 1943 r. zgłosił się do organizującej się Armii Polskiej w ZSRR w Sielcach. Przydzielony do 2 pułku artylerii lekkiej 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki na stanowisko dowódcy plutonu. Był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Sielcach. W bitwie pod Lenino walczył w składzie 1 pułku piechoty 1 Dywizji Piechoty. Awansowany do stopnia podporucznika dowodził szkołą podoficerską 1 Dywizji Artylerii Przeciwlotniczej w Żytomierzu.