Cyceron występował w niej jako obrońca interesów ekwitów, w szczególności publikanów z prowincji Azji oraz jako entuzjasta uzdolnień wodzowskich Pompejusza. Wniosek bez przeszkód uchwalono (tzw. Lex Manilia).
Wojnę z Mitrydatesem i Tigranesem kontynuował i zakończył ostatecznie Pompejusz, który miał już ułatwione zadanie, gdyż siły Mitrydatesa po wieloletniej wojnie z Lukullusem były już mocno nadszarpnięte. W 63 p.n.e. Lukullus odbył triumf w Rzymie z powodu zwycięstw nad Mitrydatesem Eupatorem.
Ostatnie lata Resztę życia spędził w swych dobrach, prowadząc niezwykle wystawny tryb życia. Ze Wschodu sprowadził do Rzymu liczne dzieła sztuki i zbiory biblioteczne, budował luksusowe rezydencje, zakładał egzotyczne ogrody. W dzisiejszym Neapolu wybudował wspaniałą willę Castellum Lucullanum. Zasłynął również jako smakosz – określany niekiedy jako największy łakomczuch starożytności, który swoimi ucztami z najdroższymi i najbardziej wyszukanymi daniami wprawiał w osłupienie ówczesny Rzym – „lukullusowe uczty" stały się przysłowiowe. Jemu też przypisuje się sprowadzenie do Europy czereśni.
Bibliografia
Jaczynowska M. - „Historia starożytnego Rzymu”, PWN, Warszawa 1983, s 169-170,
Kategoria:Rzymscy politycy Kategoria:Wodzowie rzymscy Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 56 p.n.e.