4..

W marcu 1988 stanął na czele powołanego przez KC PZPR zespołu do opracowania propozycji reformy modelu socjalistycznego państwa polskiego, miał tam kontrolować prace grupy należących w większości do partii naukowców reprezentujących różne dyscypliny nauk społecznychAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 129–130Paulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 26. W grudniu 1988 został członkiem Biura Politycznego KC PZPR i równocześnie przewodniczącym Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR. Nie należał do zwolenników podjęcia rozmów przy Okrągłym StoleAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 193, jednak następnie uczestniczył w nich, w zespole ds. reform politycznychOkrągły Stół. Kto jest kim, wyd. Myśl, Warszawa 1989, s. 318. Był kandydatem na koordynatora kampanii wyborczej PZPR przed wyborami parlamentarnymi w czerwcu 1989, ale odmówił przyjęcia tej funkcjiPaulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 180. W II turze tych wyborów wystartował jako kandydat w okręgu wyborczym nr 46 na miejsce dodatkowe, po odrzuceniu w I turze kandydatów z tzw. listy krajowejPaulina Codogni Wyborczy czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 287, jednak przegrał z Marianem Orzechowskim.