Środki dramatyczne Aby rzeczywistość nie zastygła w bezczasie i mogła budzić emocje widowni, Calderón musiał udramatyzować zapełniające scenę alegorie i abstrakcje. Sprężyną akcji dramatycznej jest na ogół Szatan, który z podległymi mu siłami ciemności zawiązuje konflikt, rozwiązywany w finale sztuki przez Chrystusa. W odróżnieniu od klasycznej tragedii autos zaczynają się źle, a kończą dobrze, choć nie brak w nich elementów tragicznych. Konflikt Chrystusa z Szatanem przypomina znaną z comedias rywalizację galanta z jego konkurentem o damę-Duszę. W trosce o widownię poeta wyposażał swoich bohaterów, w te same, co w comedias, motywacje psychologiczneː zazdrość, honor, pragnienie zemsty, miłość, kokieterię. Nasycenie abstrakcyjnych idei konkretem, emocjami, zmysłowością, wyposażenie ich w podstawowe odruchy psychiczne pozwoliło Calderónowi dotrzeć do widzów, w dużej mierze analfabetów. Prawdy, na których przekazaniu mu zależy wygłaszają postaci pierwszoplanowe w długich tyradach, jak to miało już miejsce w comedias. Centralna postać Calderonowskich autos Chrystus wciela się w najrozmaitsze postacieː Jazona, Kupidyna, Pielgrzyma, Księcia, Emmanuela, Siewcę, Kupca, Słońce, Pasterza, Rycerza, Orfeusza, Perseusza, Chleb, Adama.