thumb|Polscy matematycy z lwowskiej szkoły matematycznej (1930) Polska szkoła matematyczna – potoczne określenie środowisk matematyków działających w Polsce w latach 1918–1939.
Ośrodki W jej skład wchodziły trzy skupiska uczonych: lwowska szkoła matematyczna, zajmująca się analizą funkcjonalną warszawska szkoła matematyczna, zajmująca się głównie teorią mnogości, logiką i topologią krakowska szkoła matematyczna, zajmująca się teorią równań różniczkowych i funkcji analitycznych oraz geometrią różniczkową.
Historia thumb|Zygmunt Janiszewski, inicjator polskiej szkoły matematycznej. W 1915 roku w Warszawie wznowiona została działalność Uniwersytetu Warszawskiego oraz Politechniki Warszawskiej. Matematycy skupieni w tych uczelniach stworzyli wkrótce silne środowisko naukowe zajmujące się badaniami nad teorią mnogości, topologią oraz ich zastosowaniami. Wiodącymi warszawskimi matematykami byli w tym okresie Zygmunt Janiszewski, Stefan Mazurkiewicz oraz Wacław Sierpiński wokół, których skupiła się grupa uczniów Kazimierz Kuratowski, Bronisław Knaster, Stanisław Saks, Antoni Zygmund, Alfred Tarski, Kazimierz Zarankiewicz, Zygmunt Zalewasser i inni.