Odległość, na jaką zazwyczaj strzelano salwami przekraczała 1600 metrów.
Amunicja Wspomniana powyżej norwesko-szwedzka komisja wprowadziła nabój 10,15 × 61 mm R, do strzelania którym miała być przystosowana broń. Początkowo była to amunicja czarnoprochowa z papierową łuską i ołowianym pociskiem, później zastąpiona amunicją z prochem bezdymnym i pociskiem w płaszczu stalowym. Wyprodukowano ponad 5 milionów sztuk amunicji do karabinu M1884, nie licząc kilku tysięcy nabojów specjalnych. Rozróżniano następujące wersje amunicji 10,15 × 61R: 10,15 Kula – pocisk tępołukowy, ołowiany z łuską papierową i ładunkiem prochu czarnego (prawdopodobnie używany tylko do testów), 10,15 Kula – spłaszczony wierzchołek, pocisk ołowiany z łuską papierową i ładunkiem prochu czarnego, 10,15 Kula – spłaszczony wierzchołek, pocisk w płaszczu, proch bezdymny, 10,15 „Wewnętrzny” – tępołukowy pocisk ołowiany, krótkiego zasięgu do strzelania w pomieszczeniach (strzelnice), 10,15 „Wewnętrzny” – taki sam jak poprzedni, ale z pierścieniem wyciśniętym wokół szyjki łuski, 10,15 Ślepy – drewniany pocisk, gładka łuska, 10,15 Ślepy – taki sam jak poprzedni, ale z sześcioma długimi grzbietami wytłoczonymi w łusce, 10,15 Ślepy – taki sam jak poprzedni, ale z sześcioma długimi i sześcioma krótkimi grzbietami wytłoczonymi w łusce, 10,15 Ćwiczebny – czerwony