Pod koniec wojny sekcja Lischki ewakuowana została do Szlezwiku-Holsztynu, gdzie ukrywał się jako robotnik rolny w Sankt Peter-Ording. 10 grudnia 1945 został aresztowany przez brytyjskie wojska okupacyjne. Był najpierw uwięziony przez Brytyjczyków, później przez Francuzów. Ostatecznie 2 maja 1947 został wydany władzom czechosłowackim, w związku z jego działalnością jako szef ds. Czech i Moraw. Został jednak zwolniony i 22 sierpnia 1950 powrócił do Niemiec Zachodnich. Mimo że sąd francuski skazał go 18 września 1950 zaocznie na dożywocie, Lischka rozpoczął spokojne życie w RFN, zostając nawet powołany na stanowisko sędziego.
Jednak dzięki staraniom Serge’a (francuskiego prawnika, który przeżył Holocaust) i Beate Klarsfeldów Kurt Lischka, wraz z dwoma innymi zbrodniarzami pod koniec lat 70. stanął przed sądem w Kolonii. Oprócz niego na ławie oskarżonych zasiedli: Ernst Heinrichsohn (pomocnik Lischki podczas jego służby w Paryżu, po wojnie m.in. burmistrz miasta Bürgstadt w Bawarii) i Herbert Martin Hagen (jeden z wyższych oficerów SD w okupowanej Francji, skazany zaocznie przez francuski sąd na dożywocie, po wojnie ceniony i znany przemysłowiec w RFN). Był to najważniejszy proces zbrodniarzy hitlerowskich od czasów izraelskiego procesu Eichmanna w Jerozolimie.