Tadeusz Sawicki (ur. 26 grudnia 1923 w Zalesiu Wileńskim, zm. 12 września 1999) – polski historyk, pułkownik Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie robotniczej. Był synem Franciszka i Łucji Sawickich. W czasie II wojny światowej został żołnierzem Armii Krajowej. Służył w 7 Brygadzie AK dowodzonej przez por. Wilhelma Tupikowskiego. Po otoczeniu w lipcu 1944 oddziału przez wojska Armii Czerwonej zdecydował się wstąpić w szeregi ludowego Wojska Polskiego. Skierowany został do 1 pułku 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Uczestnicząc w walkach w czasie forsowania Odry został ciężko ranny i trafił na leczenie do szpitala polowego Armii Czerwonej.
Po zakończeniu wojny ukończył Wyższą Szkołę Piechoty, a następnie Akademię Sztabu Generalnego w WarszawieTadeusz Sawicki, Wyrok na miasto. Berlin i Moskwa wobec Powstania Warszawskiego. Warszawa 2014, s.I-III.. Był pracownikiem Wojskowej Akademii Politycznej zatrudnionym w Katedrze Historii Wojskowej (1971-1977). Następnie jego miejscem pracy był Wojskowy Instytut Historyczny. Doktorat w 1968, habilitacja w 1978, profesor nadzwyczajny w 1988. Zajmował się dziejami wojskowości w okresie II wojny światowej.