Tadeusz Drzażdżyński (ur. 26 września 1888 w Głubczycach, zm. 19 stycznia 1935 we Wrocławiu) – polski prawnik z tytułem doktora, urzędnik ministerialny, działacz gospodarczy w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się 26 września 1888 w Głubczycach, w rodzinie Stanisława, dyrektora gimnazjum, i Walerii z Rakowskich. Po maturze w gimnazjum studiował prawo i ekonomię na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium i w Berlinie, gdzie ukończył studia w 1913 uzyskując stopień doktora praw. Zdał egzaminy sędziowskie, po czym został mianowany asesorem rejencyjnym w Ministerstwie Wyżywienia Rzeszy w Berlinie, gdzie pracował do 1917. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości od grudnia 1918 kierował Wydziałem Administracji i Sądownictwa w Naczelnej Radzie Ludowej w Poznaniu. Następnie pełnił funkcje naczelnika wydziału, szefa sekcji oraz dyrektora Departamentu Aprowizacji w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej. W sierpniu 1921 na własną prośbę odszedł ze służby państwowej.
Od tego czasu do końca życia pełnił funkcje członka zarządu i dyrektora Związku Zachodnio-Polskiego Przemysłu Cukrowniczego w Poznaniu.