Kazimierz Pundyk (ur. 18 stycznia 1909 we Lwowie, zm. 20 września 1989 w Szczecinie) – polski oficer artylerii przeciwlotniczej, pułkownik ludowego Wojska Polskiego, dowódca 16 Dywizji Artylerii Przeciwlotniczej (1951–1954).
Życiorys Ukończył szkołę powszechną w Podwołoczyskach, następnie seminarium nauczycielskie w Tarnopolu. W 1930 r. ukończył szkołę podoficerską przy 13 pułku artylerii lekkiej w Równem, a następnie Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1932–39 był dowódcą pododdziałów artylerii w 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu.
W czasie wojny obronnej 1939 był dowódcą plutonu w 12 pułku artylerii lekkiej. 18 września 1939 r. pod Iłżą został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Stalagu XXIB Altengrabow do kwietnia 1940. Następnie pracował jako robotnik w Warszawie, a od stycznia 1942 roku jako kreślarz na kolei w Tarnopolu.
W kwietniu 1944 roku w Sumach wstąpił do ludowego Wojska Polskiego. Został skierowany na kurs dowódców baterii w Wyższej Szkole Artylerii w Czkałowie. Następnie od listopada 1944 roku był dowódcą 11 samodzielnego dywizjonu artylerii przeciwlotniczej.