Po wybuchu I wojny światowej uczestniczyła w służbie sanitarnej I Brygady Legionów w Jabłonkowie, Kętach i w Wiedniu. W 1918 została kurierką Polskiej Organizacji Wojskowej w Krakowie. W przebraniu mężczyzny brała udział w obronie Lwowa jako telefonista w Legionach a w dalszych walkach z Ukraińcami jako dowódca patrolu telefonicznego. Skończyła szkołę podoficerską w Komorowie [zob. s. 148]. Służyła w Wojsku Polskim. W 1920 dalej brała udział w obronie Lwowa. Po zakończeniu działań była jedną z organizatorek ruchu Przysposobienia Wojskowego Kobiet, PWK. W latach 1928–1934 była komendantką Przysposobienia Wojskowego Kobiet na terenie Lwowa i równocześnie kierowniczką kobiecego referatu WF i PW w Urzędzie Dowództwa Okręgowego Korpusu, DOK VI Lwów. Od 1939 była komendantką Centrum Wyszkolenia Instruktorek PWK w Warszawie. Po agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 otrzymała komendę Batalionu Pomocniczej Służby Kobiet przy Dowództwie Lwowskiej Brygady Obrony Narodowej w obronie Lwowa. Dowodziła nim do kapitulacji miasta 22 września przed Armią Czerwoną po agresji ZSRR na Polskę.