Traktat londyński (1871) – umowa międzynarodowa zawarta w Londynie między Wielką Brytanią, Francją, Niemcami, Austro-Węgrami, Turcją, Rosją i Włochami.
Wykorzystując wojnę francusko-pruską rosyjski minister spraw zagranicznych Aleksander Gorczakow 31 października 1870 ogłosił, iż Rosja odmawia dalszego przestrzegania neutralizacji Morza Czarnego wprowadzonej przez traktat paryski (1856).
Spowodowało to sprzeciw pozostałych stron pokoju paryskiego, bowiem jego art. 14 zabraniał zmian bez zgody wszystkich uczestników, zaś porozumienie austro-brytyjsko-francuskie z 15 kwietnia 1856 uznawało naruszenie tego zakazu za casus belli.
Przedstawiciele siedmiu państw przybyli do Londynu w celu ponownego rozpatrzenia układu.
Na posiedzeniu 17 stycznia 1871 ustalono, iż
zasadniczą zasadą prawa narodów jest to, że żadne państwo nie może się uchylić od zobowiązań wynikających z traktatu, ani zmieniać jego postanowień, inaczej niż w wyniku zgody umawiających się stron, w drodze przyjaznego porozumienia.Fr. c’est un principe essentiel du droit des gens qu’aucune Puissance ne peut se délier des engagements d’un Traité, ni en modifier les stipulations, qu’à la suite de l’assentiment des Parties contractantes, au moyen d’une entente amicale.Ang.