Harold Delf Gillies (ur. 17 czerwca 1882 w Dunedin, zm. 10 września 1960 w Londynie) – nowozelandzki otorynolaryngolog, powszechnie uważany za ojca chirurgii plastycznej.
Życiorys
Młodość Urodził się w Dunedin w Nowej Zelandii. Uczęszczał do Whanganui College School i studiował medycynę w Kolegium Gonville’a i Caiusa na uniwersytecie w Cambridge, gdzie, pomimo problemów z łokciem, których nabawił się, zjeżdżając z poręczy, był dobrym sportowcem.
I wojna światowa Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Korpusu Medycznego Armii Królewskiej. Początkowo został wysłany do Wimereux, niedaleko Boulogne-sur-Mer we Francji, jako opiekun medyczny francusko-amerykańskiego dentysty, Valadiera, który nie mógł operować bez nadzoru. Valadier próbował opracować metodę rekonstrukcji szczęki. Gillies, będąc zainteresowanym technikami przeszczepu skóry, z którymi eksperymentował Valadier, postanowił wyjechać do Paryża, aby poznać znanego chirurga, Hippolyte'a Morestina. Widział jak Morestin usuwał guza z twarzy pacjenta, po czym załatał dziurę skórą tego samego pacjenta. Gillies, po powrocie do Anglii, namówił naczelnego chirurga wojskowego, Williama Arbuthnot-Lane’a, aby stworzyć oddział chirurgii szczękowo-twarzowej w Wojskowym Szpitalu Cambridge w Aldershot.