Wiosną i latem 1918 r. był jednym z dowódców wojsk Północnokaukaskiej Republiki Radzieckiej. Dowodził dywizją w składzie 11 Armii pod dowództwem Iwana Sorokina. We wrześniu 1918 r.P. Kenez, Red Attack..., s. 188. bez jego zgody odłączył się od pozostałej części wojsk Republiki Północnokaukaskiej, by iść na odsiecz oblężonemu przez Kozaków dońskich CarycynowiP. Kenez, Red Attack..., s. 174.. Wskutek samowoli Żłoby wojska białych pod dowództwem gen. Antona Denikina wkroczyły do Armawiru (szybko odbitego przez czerwoną Armię Tamańską), równocześnie jednak to jego przybycie pod Carycyn umożliwiło broniącym się w mieście czerwonym przetrwanie oblężenia. Dywizja Żłoby przeszła forsownym marszem 800 km ze stanicy Niewinnomysskiej, a następnie przypuściła atak na tyły sił Piotra Krasnowa, który okazał się dla nich całkowitym zaskoczeniem. W Carycynie dywizję włączono do 10 Armii. 29 października 1918 r. paradę żołnierzy Żłoby przyjął na stacji Tundutowo komisarz spraw wojskowych Lew Trocki, który wtedy też nadał jej honorowy przydomek Stalowej Dywizji.