thumb|200px|płk prof. Stanisław Barański w WIML
Członek PZPR, członek Komitetu Centralnego PZPR (1986-1990). Spoczywa na cmentarzu Bródnowskim (kw. 9D-3-28). mały|Grób profesorów Stanisława Barańskiego i Wandy Stodolnik-Barańskiej
Dorobek naukowy Do jego głównych osiągnięć należy zaliczyć: opracowanie i wdrożenie zasad bhp w zasięgu działania mikrofal, unowocześnienie metody badań na symulatorach lotniczo-lekarskich, przygotowanie i realizacja programu badań medycznych w locie kosmicznym Polaka (Mirosława Hermaszewskiego w 1978). W ostatnim okresie jego działalności naukowej badał zaburzenia biorytmów w medycynie lotniczej i kosmicznej, oddziaływania stanów nieważkości na ustrój oraz wpływu mikrofal i zasad ochrony organizmu przed ich szkodliwym oddziaływaniem. Do najważniejszych jego prac należy zaliczyć między innymi: Struktury powierzchniowe komórek /w/ Cytofizjologia neuronu (Warszawa 1970), Cytofizjologia /w/ Biological Effects of Microwaves (Strausberg 1976), Funkcje ustroju a czynniki lotu kosmicznego (1974), Komputerowy system badania układu krążenia pilota w warunkach podciśnienia wokół dolnej połowy ciała. Był redaktorem i autorem kilku rozdziałów pierwszego polskiego podręcznika pod tytułem Medycyna lotnicza i kosmiczna. Był promotorem 22 doktoratów i opiekunem 9 habilitacji.