W 1947 wyjechali ponownie do stanu Parana w Brazylii, gdzie otworzyli studio artystyczne, a Konrad mógł skupić się na tworzeniu ceramiki. Ich prace uczestniczyły wystawach zbiorowych, wiele z nich otrzymało wyróżnienia, jednym z nich było zaproszenie do uczestnictwa w wystawie w Rio de Janeiro. Krystyna Sadowska wystawiła tam gobelin pt. „Marzenie o Kanadzie”, który zwrócił uwagę delegacji rządowej z Kanady. Sadowscy otrzymali zaproszenie do Kanady, zamieszkali w Nowej Szkocji, prowadzili wykłady z ceramiki w Halifaxie. Po roku przenieśli się do Indian Harbour, gdzie założyli studio malarskie i ceramiczne, które odwiedził dyrektor Ontario College of Art L. C. Panton. Zafascynowany ich twórczością zaproponował wyjazd do Toronto i pracę w prowadzonej przez niego szkole. Od 1953 Konrad nauczał garncarstwa i technik wypalania, otworzyli studio w Aurorze, gdzie tworzyli, latem powracali do Indian Harbour. Konrad Sadowski skupił się na manipulacji formą, glazurą, politurą oraz technikami wypalania.
Przypisy