Alionor EDACAR Nº 9 - Antroponimia Aragonesa. Nombres de persona en aragonés. Comisión d'Onomastica de l'Academia de l'Aragonés. ISSN: 1988-8139. Marzo de 2014. u Elionor ye un antroponimo femenino d'orichen polemico.
A primera portadora d'este nombre estió "Alionor d'Aquitania", que se deciba Aliénor en l'orichinal occitán. Aliénor se convertió en Eléanor en as luengas y dialectos d'o norte de Francia (luenga d'Oïl), entre os que ye incluito l'anglo-normando, y ye como plegó a l'anglés meyo. A mai d'Alionor se deciba Aénor de Châtellerault, y o nombre d'a filla se podría explicar por a contracción de Alia-Aénor ("atra Aénor") en occitán.
Talment existió atra "Alionor" anterior en o tiempo, se tracta d'una "Alionor de Normandía" que vivió un sieglo antes que Alionor d'Aquitania. Manimentos as fuents primeras pa identificar o suyo nombre como Alionor no s'han trobau.
A etimolochía d'Alionor no ye explicada de tot. Pa beluns se remontaría a lo latín LENIRE ("calmar"), u a lo chermanico Aldenor ("viello norte"). Tamién lo han quiesto relacionar con o griego eleos ("compasión"), u con l'arabe.
Uso en aragonés O nombre Alionor ye d'uso regular en aragonés, y en a Edat Meya una infanta d'Aragón y Navarra d'a Casa de Trastamara se deciba "Alionor de Foix"; o sieglo anterior a reina consort d'a Corona d'Aragón yera Alionor de Castiella y Portugal, muller d'Alifonso III, que nombran en a "Cronica de Sant Chuan d'a Penya":
Talment a variant Elionor se trobe mes a sobén en os textos medievals, se troba en textos comercials:
A variant Elionor se troba tamién en una versión d'as "Cronicas d'os Chueces de Teruel", contrastando con l'uso regular que fan d'a forma coincident con o castellano Leonor en l'aragonés teruelano d'o sieglo XV.
Aspectos ortograficos En aragonés ha existiu historicament a variant con epentesi antihiatica Leyonor en una d'as versión d'as Cronicas d'os Chueces de Teruel.A.C.Floriano "Las efemérides turolenses". Cuadernos de Historia Jerónimo Zurita, nº142. 1954 Max Gorosch "Lista de los jueces de Teruel". Archivo de filología aragonesa, XII-XIII. Esta variant se puet explicar por introducción dende atros idiomas vecins on existe o hiato, desfendo-se dimpués por a tendencia antihiatica de l'aragonés. Manimenos por no provenir de garra etimo probau con una -g- u una -d- intervocalica en o puesto d'ixa -y- como reyal de REGALE y creyer de CREDERE, no s'ha d'escribir d'alcuerdo con as normas ortograficas de l'Academia de l'Aragonés.
Referencias
Categoría:Antroponimos femenins