Iste articlo ye sobre un personache d'a mitolochía; ta o lugar d'a provincia de Leyón, se veiga Silván (Leyón).

Silván (en latín Silvanus, que significa «de las selvas») yera, en a mitolochía romana, o esprito tutelar d'os campos y selvas, un genius loci.

En a relichión galorromana s'interpretó que yera o mesmo dios que Sucellos.

Culto y recuerdo de Silván en os Pireneus En Comenche, Bigorra y Val d'Aure han trobato estelas y aras votivas decicatas a Silván, o que contrimuestra o culto a Silván. En Sent Biat estió o dios protector d'a confrairía de marmolistas. Ye fácil que en ixa zona de muga entre aquitanos y galos haiga puesto influir en o culto a Silván l'antigo culto a lo dios galo Sucellos.

Confundito con o dios Pan u os faunos, a cristianización no borró o recuerdo de Silván en os Pireneus porque a cristianización forzata heba meso mes ficacio en acotolar as manifestacions de culto d'os dioses d'as primeras y segundas funcions (Chupiter, Marte, Minerva, Mercurio-"Marcuello", etcetera...).

O recuerdo de Silván confundito con os Faunos u Pan, personaches temitos por as mullers, se mantenió en os mitos asociatos a Tantugou u o chigant Silván. En Tella bi ha leyendas sobre o chigant Silván, que furtaba bestiar y mullers. Os tellans lo enverenoron con leit. José Miguel Navarro López Diccionario de signos, símbolos y personajes míticos y legendarios del Pirineo aragonés, Prames, 2018, , p.227 En o Forato d'as Devotas bi ha una espelunga dita Cueva de Silván.

Referencias

Categoría:Dioses romanos Categoría:Mitolochías pirenencas Categoría:Dioses d'a naturaleza Categoría:Dioses de l'agricultura