Victorino Rodríguez foi un relixosu dominicu asturianu, filósofu y teólogu.
Biografía Fizo'l primer oficiu relixosu na Orde de Predicadores el 6 d'ochobre de 1946 nel Conventu de San Esteban de Salamanca. Foi ordenáu sacerdote'l 6 de xunetu de 1952. Estudió Humanidaes nel Colexu de Dominicos de Courias (Cangas del Narcea) ente 1940 y 1945 y, darréu, ente 1946 y 1947, estudió Filosofía nel Studium Generale de la Orde de Predicadores en Vergara y en Las Caldas de Besaya, de 1947 a 1949. Estudió teoloxía ente 1949 y 1955, primero na Facultá Teolóxica de San Esteban de Salamanca, onde llogró la llicenciatura, y depués na Universidá Santu Tomás de Roma, onde se doctoró, ampliando la so formación en Roma, París, Toulouse, Dublín y Limerick. Terminaos los sos estudios, en 1955 empezó a impartir clases de Teoloxía na Facultá Teolóxica de San Esteban de Salamanca, y dende 1964 tamién na Facultá de Teoloxía de la Universidá Pontificia de Salamanca.
Dende 1973 vivió en Madrid, exerciendo como profesor contratáu pol Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques. Dende 1982 foi Ordinariu de la Pontificia Academia Romana de Teoloxía. Tamién foi miembru de la Real Academia de Doctores de Madrid, y presidente de la Sección Española de la Sociedá Internacional Tomás d'Aquinu. Mientres la so estancia en Madrid foi escoyíu prior del Conventu de Santu Domingo'l Real. Victorino Rodríguez finó'l 28 de marzu de 1997.
Obres 1965 - Sobre la libertad religiosa 1984 - Temas-clave de Humanismo cristiano 1988 - Teología de la paz 1992 - Estudios de antropología teológica 1993 - Los sentidos internos 1995 - El conocimiento analógico de DiosEl Conocimiento Analógico de Dios. El Humanismo Cristiano de Victorino Rodríguez. Eudaldo Forment
Referencies
Enllaces esternos
Currículu bibliográficu
Categoría:Persones de Tinéu